Wycinanka ludowa – polska tradycja.

Co wiemy o wycinankach?
Wycinanka stanowi najbardziej charakterystyczny element polskiej sztuki ludowej i liczy sobie ponad 150 lat. Był to jeden z najpiękniejszych elementów świątecznego wystroju wiejskiej izby i jest niewątpliwie najciekawszą formą i niemal symbolem polskiej sztuki ludowej.
Kobiety ozdabiały izby korzystając z papieru glansowanego, który pojawił się w latach 50-tych XIX. Do ulubionych i najczęściej wycinanych wzorów należały drzewka kwiatowe, drabiny łączącej ziemię z niebem, postacie kobiece symbolizujące matkę ziemię oraz motyw koguta – zwierzęcia posiadającego niezwykłą moc kreacyjną i płodność. Dość często używane były także formy abstrakcyjne wycinane w formie rozet bądź kwadratów.
Techniki wycinanek przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Obecnie prowadzone są warsztaty, zajęcia edukacyjne przez członków należących do Ogólnopolskiej Sieci Zagród Edukacyjnych http://www.zagroda-edukacyjna.pl/.

My zaczniemy od poznania regionów, które słyną z wycinankarstwa.

Bogactwo Form i kolorów – region łowicki
Jedyny region w Polsce, który cechuje się są prawdziwymi dziełami sztuki, mieniącymi się wszystkimi barwami tęczy. Każda wycinanka jest wykonana ręcznie nożycami do strzyżenia owiec, które silnie sprężynują, dzięki temu możliwe jest tworzenie tak rozmaitych wzorów. Dobór kolorów jest na ogół kontrastowy, rzadziej stosuje się stonowany układ barw. Wycinankarki posługują się licznym zestawem kolorów, dochodzącym nawet do trzydziestu odcieni, naklejanych jeden na drugi. Z tego względu wycinanki łowickie nazywane są naklejankami. Wycinanki łowickie są nie tylko dziełem sztuki, ale także dokumentem kultury ludowej wsi łowickiej.
Dzielimy je na 3 grupy:
– prostokątne „Kodry” – Występowały one w dwóch odmianach: roślinnej i obrazkowej. Umieszczano je najczęściej na belkach pod sufitem.
– okrągłe „Gwiozdy” – kolorowe formy o motywach roślinnych
– pionowe „Tasiemki” – wyklejanki wykonane na dwóch identycznych sklejonych ze sobą papierowych wstęgach zakończonych ząbkami.

Jednobarwna Leluja – charakterystyczna wycinanka Kurpi
Kurpiowskie wycinanki pojawiły się na tym terenie w połowie XIX wieku. Ten rodzaj dekoracji domostw występował niemal w każdej rodzinie niezależnie od zamożności. Wśród rodzajów wycinanek wyróżniały się – Leluje – jednobarwne lub wielobarwne wycinanki w formie drzewek wychodzących z wazonów oraz kolorowe wyklejanki z motywem koguta, pawia czy jeźdźca na koniu – najczęściej skomponowane asymetrycznie techniką naklejania, umieszczane na ścianach lub w formie fryzów.

Kwadrat Opoczyński
Na terenie Opoczna wycinanki były wykorzystywane jako element dekoracyjny i często łączono je z papierowymi kwiatami. Najbardziej charakterystyczną formą dla tego regionu był kwadrat opoczyński, z misternie wyciętymi ażurami, często wielobarwny z harmonijnie zestawionymi motywami roślinnymi, zwierzęcymi i geometrycznymi. Wycinankarki opoczyńskie przywiązane do tradycji, wzbogacały kwadraty indywidualnymi pomysłami, w ten sposób doprowadziły tę formę wycinanki do perfekcji.

.

Co wiemy o wycinankach?
Wycinanka stanowi najbardziej charakterystyczny element polskiej sztuki ludowej i liczy sobie ponad 150 lat. Był to jeden z najpiękniejszych elementów świątecznego wystroju wiejskiej izby i jest niewątpliwie najciekawszą formą i niemal symbolem polskiej sztuki ludowej.
Kobiety ozdabiały izby korzystając z papieru glansowanego, który pojawił się w latach 50-tych XIX. Do ulubionych i najczęściej wycinanych wzorów należały drzewka kwiatowe, drabiny łączącej ziemię z niebem, postacie kobiece symbolizujące matkę ziemię oraz motyw koguta – zwierzęcia posiadającego niezwykłą moc kreacyjną i płodność. Dość często używane były także formy abstrakcyjne wycinane w formie rozet bądź kwadratów.
Techniki wycinanek przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Obecnie prowadzone są warsztaty, zajęcia edukacyjne przez członków należących do Ogólnopolskiej Sieci Zagród Edukacyjnych http://www.zagroda-edukacyjna.pl/.

My zaczniemy od poznania regionów, które słyną z wycinankarstwa.

Bogactwo Form i kolorów – region łowicki
Jedyny region w Polsce, który cechuje się są prawdziwymi dziełami sztuki, mieniącymi się wszystkimi barwami tęczy. Każda wycinanka jest wykonana ręcznie nożycami do strzyżenia owiec, które silnie sprężynują, dzięki temu możliwe jest tworzenie tak rozmaitych wzorów. Dobór kolorów jest na ogół kontrastowy, rzadziej stosuje się stonowany układ barw. Wycinankarki posługują się licznym zestawem kolorów, dochodzącym nawet do trzydziestu odcieni, naklejanych jeden na drugi. Z tego względu wycinanki łowickie nazywane są naklejankami. Wycinanki łowickie są nie tylko dziełem sztuki, ale także dokumentem kultury ludowej wsi łowickiej.
Dzielimy je na 3 grupy:
– prostokątne „Kodry” – Występowały one w dwóch odmianach: roślinnej i obrazkowej. Umieszczano je najczęściej na belkach pod sufitem.
– okrągłe „Gwiozdy” – kolorowe formy o motywach roślinnych
– pionowe „Tasiemki” – wyklejanki wykonane na dwóch identycznych sklejonych ze sobą papierowych wstęgach zakończonych ząbkami.

Jednobarwna Leluja – charakterystyczna wycinanka Kurpi
Kurpiowskie wycinanki pojawiły się na tym terenie w połowie XIX wieku. Ten rodzaj dekoracji domostw występował niemal w każdej rodzinie niezależnie od zamożności. Wśród rodzajów wycinanek wyróżniały się – Leluje – jednobarwne lub wielobarwne wycinanki w formie drzewek wychodzących z wazonów oraz kolorowe wyklejanki z motywem koguta, pawia czy jeźdźca na koniu – najczęściej skomponowane asymetrycznie techniką naklejania, umieszczane na ścianach lub w formie fryzów.

Kwadrat Opoczyński
Na terenie Opoczna wycinanki były wykorzystywane jako element dekoracyjny i często łączono je z papierowymi kwiatami. Najbardziej charakterystyczną formą dla tego regionu był kwadrat opoczyński, z misternie wyciętymi ażurami, często wielobarwny z harmonijnie zestawionymi motywami roślinnymi, zwierzęcymi i geometrycznymi. Wycinankarki opoczyńskie przywiązane do tradycji, wzbogacały kwadraty indywidualnymi pomysłami, w ten sposób doprowadziły tę formę wycinanki do perfekcji.

Stoisko Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi „Odpoczywaj na wsi” wyróżnia się nowoczesną formą, ale również nawiązuje do wzornictwa związanego z polską kulturą ludową – wzorami z tradycyjnych wycinanek ludowych.

Co wiemy o wycinankach?
Wycinanka stanowi najbardziej charakterystyczny element polskiej sztuki ludowej i liczy sobie ponad 150 lat. Był to jeden z najpiękniejszych elementów świątecznego wystroju wiejskiej izby i jest niewątpliwie najciekawszą formą i niemal symbolem polskiej sztuki ludowej.
Kobiety ozdabiały izby korzystając z papieru glansowanego, który pojawił się w latach 50-tych XIX. Do ulubionych i najczęściej wycinanych wzorów należały drzewka kwiatowe, drabiny łączącej ziemię z niebem, postacie kobiece symbolizujące matkę ziemię oraz motyw koguta – zwierzęcia posiadającego niezwykłą moc kreacyjną i płodność. Dość często używane były także formy abstrakcyjne wycinane w formie rozet bądź kwadratów.
Techniki wycinanek przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Obecnie prowadzone są warsztaty, zajęcia edukacyjne przez członków należących do Ogólnopolskiej Sieci Zagród Edukacyjnych http://www.zagroda-edukacyjna.pl/.

My zaczniemy od poznania regionów, które słyną z wycinankarstwa.

Bogactwo Form i kolorów – region łowicki
Jedyny region w Polsce, który cechuje się są prawdziwymi dziełami sztuki, mieniącymi się wszystkimi barwami tęczy. Każda wycinanka jest wykonana ręcznie nożycami do strzyżenia owiec, które silnie sprężynują, dzięki temu możliwe jest tworzenie tak rozmaitych wzorów. Dobór kolorów jest na ogół kontrastowy, rzadziej stosuje się stonowany układ barw. Wycinankarki posługują się licznym zestawem kolorów, dochodzącym nawet do trzydziestu odcieni, naklejanych jeden na drugi. Z tego względu wycinanki łowickie nazywane są naklejankami. Wycinanki łowickie są nie tylko dziełem sztuki, ale także dokumentem kultury ludowej wsi łowickiej.
Dzielimy je na 3 grupy:
– prostokątne „Kodry” – Występowały one w dwóch odmianach: roślinnej i obrazkowej. Umieszczano je najczęściej na belkach pod sufitem.
– okrągłe „Gwiozdy” – kolorowe formy o motywach roślinnych
– pionowe „Tasiemki” – wyklejanki wykonane na dwóch identycznych sklejonych ze sobą papierowych wstęgach zakończonych ząbkami.

Jednobarwna Leluja – charakterystyczna wycinanka Kurpi
Kurpiowskie wycinanki pojawiły się na tym terenie w połowie XIX wieku. Ten rodzaj dekoracji domostw występował niemal w każdej rodzinie niezależnie od zamożności. Wśród rodzajów wycinanek wyróżniały się – Leluje – jednobarwne lub wielobarwne wycinanki w formie drzewek wychodzących z wazonów oraz kolorowe wyklejanki z motywem koguta, pawia czy jeźdźca na koniu – najczęściej skomponowane asymetrycznie techniką naklejania, umieszczane na ścianach lub w formie fryzów.

Kwadrat Opoczyński
Na terenie Opoczna wycinanki były wykorzystywane jako element dekoracyjny i często łączono je z papierowymi kwiatami. Najbardziej charakterystyczną formą dla tego regionu był kwadrat opoczyński, z misternie wyciętymi ażurami, często wielobarwny z harmonijnie zestawionymi motywami roślinnymi, zwierzęcymi i geometrycznymi. Wycinankarki opoczyńskie przywiązane do tradycji, wzbogacały kwadraty indywidualnymi pomysłami, w ten sposób doprowadziły tę formę wycinanki do perfekcji.